Luister goed naar uw kinderen en geef hun ook uw tijd. Vertrouw hen, geloof wat ze u zeggen, ook als ze u wel eens bedriegen. Schrik niet als ze in verzet komen, want ook u was op hun leeftijd min of meer rebels. Kom hun halverwege tegemoet en bid voor hen. Als u christelijk handelt, kunt u erop vertrouwen, dat uw kinderen zich ongedwongen met hun natuurlijke nieuwsgierigheid tot de ouders wenden en niet tot een of andere liefdeloze en onbetrouwbare vriend. Ze zullen uw vertrouwen, uw vriendschappelijke verhouding met oprechtheid beantwoorden. Dat is de vrede in het gezin; dat is het christelijke leven, ook al zal het niet ontbreken aan klein gekibbel en misverstanden.

Hoe zal ik het geluk van het huwelijk beschrijven, zo vraagt een schrijver van de eerste christelijke eeuwen zich af, dat door de Kerk verenigd wordt, door de wederkerige overgave word bevestigd, door de inzegening wordt bezegeld, door de engelen wordt verkondigd en door God de Vader als deugdelijk wordt aangenomen?... Beide echtgenoten zijn als broeders, als wederzijdse dienaars, zonder enige scheiding van lichaam of geest. Want ze zijn werkelijk twee in één vlees, en zoals er maar één vlees is, zo mag er maar één geest zijn... Zulke plaatsen ziende, verheugt Christus zich en zendt er zijn vrede naar toe. Waar er twee zijn, daar is ook Hij, en waar Hij is, daar is geen plaats voor het kwade (Tertullianus, Ad uxorem, 1, 2, 9 [PL 1, 1302]).