Zo is het ook met ons enigszins gegaan. Ongetwijfeld zouden we in onze familie, onder vrienden en kennissen, om maar te zwijgen van de onmetelijke mensenmassa, personen kunnen vinden, die het meer waard zijn dan wij om de oproep van Christus te ontvangen: mensen die eenvoudiger zijn, geleerder, invloedrijker, belangrijker, meer geneigd tot dankbaarheid en edelmoediger.

Als ik aan dat alles denk schaam ik mij, maar ik besef ook dat onze menselijke logica niet toereikend is om de werkelijkheid van de genade te verklaren. God pleegt zwakke middelen te gebruiken opdat overduidelijk blijkt dat het Zijn werk is. De heilige Paulus stelt ons met schuchtere woorden zijn roeping voor ogen: Het laatst van allen verscheen Hij aan mij als aan de misgeborene, de allerminste der apostelen, niet waardig apostel genoemd te worden, daar ik Gods Kerk heb vervolgd (1 Kor. 15, 8-9). Zo schrijft Saulus van Tarsus, wiens persoonlijkheid en energie door de geschiedschrijvers steeds meer gewaardeerd worden.

Zonder de minste verdienste van onze kant, zoals ik al zei. Want aan de basis van onze roeping vinden wij het besef van onze ellende en het bewustzijn dat het licht dat onze ziel verlicht, het geloof, de genegenheid waarmee wij beminnen, de liefde, en het verlangen dat ons op de been houdt, de hoop, geschenken van God zijn. Als wij niet toenemen in nederigheid, komt het doordat we het doel van de goddelijke uitverkiezing uit het oog verliezen namelijk: ut essemus sancti, persoonlijke heiligheid.

Vanuit deze nederigheid kunnen wij begrijpen wat de goddelijke roepstem aan wonderbaarlijks in zich heeft. De hand van Christus heeft ons gegrepen in een korenveld, de zaaier klemt in zijn gewonde hand de korrels. Het bloed van Christus doordrenkt het zaad. Daarna werpt de Heer met brede armzwaai dat koren uit opdat het door te sterven levend wordt, en opdat het zich, door in de aarde te dringen, kan vermenigvuldigen in gouden aren.